Vertelde je leraar ooit een onvergetelijk verhaal?

Ken je mooie uitspraken of verhalen van je juf, meester, leraar of hoogleraar? Mail ze naar info@mijnleraarvertelde.nl en werk zo mee aan een boek dat hen wil eren. Ook bijdragen van wie zelf voor de klas staat of stond, zijn van harte welkom.

Kun je je mooie uitspraken of verhalen herinneren van de mensen die je les hebben gegeven? Ik verzamel ze voor een boek dat misschien een kleine bijdrage kan leveren aan de waardering voor het leraarsvak.

Werktitel:
Mijn leraar vertelde eens


Voorlopige ondertitel:
Onvergetelijke uitspraken en verhalen van onze juffen, meesters, leraren en hoogleraren


Er zijn twee verhalen van mijn meester die ik nooit ben vergeten. Ze geven een indruk van wat ik zoek.

Eerlijk delen

Begin jaren zestig zat ik op de Openbare Lagere School in Wilhelminadorp, een dorpje bij Goes, en ik herinner me een verhaal van het schoolhoofd, meester Mazure.

Er was eens een oude boer die op zijn sterfbed lag. Hij had twee zonen die hem beiden wilden opvolgen en ieder de helft van zijn grond wilden erven. Maar zijn akkers waren minder rechtlijnig dan bij ons in de keurig verkavelde Wilhelminapolder.
Hij bezat een vruchtbaar perceel aan de andere kant van de rivier, een paar hectares met nogal wat stenen in de grond, een groot stuk bos waarmee hij niets deed en een grote akker die in het najaar nogal drassig kon zijn. Hoe kon hij zijn grond zo verdelen dat beide zonen tevreden zouden zijn met hun deel van erfenis?
Dat wist geen enkele leerling, hoe we ook piekerden en puzzelden. Het bleef lang stil in het lokaal met drie rijen schoolbankjes, voor klas 4, 5 en 6, tot de meester het verlossende woord sprak.
De oudste zoon mocht de grond verdelen en de jongste mocht kiezen welk deel hij wilde hebben. Jaren daarna hoorde ik dat daar de uitdrukking ‘het is kiezen of delen’ vandaan komt en weer jaren later dat deze verdeelmethode al genoemd wordt in de Saksenspiegel, een dertiende-eeuws rechtsboek van de Germanen.

Hoe meer je weet...

In een andere herinnering staat meester Mazure voor een schoon schoolbord, waarop hij met een krijtje een stipje zet.
“Dit grote bord staat voor alles wat een mens kan weten”, zegt hij, “en dit puntje staat voor alles wat jullie weten. Heel weinig dus.” Daarna tekent hij een kleine cirkel op het bord. “Dit weten hele knappe mensen”, gaat hij verder. “Hun rondje is veel groter dan jullie stip en de omtrek van die cirkel is natuurlijk groter dan de omtrek van de stip. Wat houdt dat in? Wat verstandige mensen weten, grenst op veel meer plekken aan wat ze niet weten. Daarom geldt: hoe meer je weet van de wereld, de geschiedenis, de sterrenkunde of wat dan ook, hoe beter je weet dat je weinig weet.”
Die stelling heb ik later vaker gehoord, maar niemand had er zo’n duidelijke uitleg bij.

Wie herinnert zich vermakelijke of wijze woorden, misschien wel levenslessen, uit het klaslokaal of de collegezaal? Stuur ze naar info@mijnleraarvertelde.nl

Inzenders geven toestemming voor publicatie. De meest interessante bijdragen – maximaal 250 woorden – worden, na eventuele redactie, opgenomen in ‘Mijn leraar vertelde eens’. Onder je verhaal komt je naam, maar als je liever anoniem blijft, kan dat natuurlijk ook. Je krijgt een bericht als het boek verschijnt.

Eerder, in 2015 en 2017, verschenen ‘Mijn moeder zei altijd’ en ‘Mijn vader zei altijd’, mijn bloemlezingen met de mooiste uitspraken van onze ouders en grootouders. Voor deze boekjes, tot stand gekomen met hulp van Onze Taal en uitgegeven door Thomas Rap, mocht ik vele duizenden bijdragen ontvangen.

Alvast dank voor je medewerking aan ‘Mijn leraar vertelde eens’!

Jaap Toorenaar

Wil je deze oproep delen? Dank!